11. Camino de Madrid oktober 2019

Camino de Madrid: 324 km

De zomer is voorbij, tijd voor een nieuw Caminoavontuur. Ik hoor u al denken: het werd wel weer eens tijd! Ik liep dit jaar al twee keer: in het voorjaar in mijn eentje (nou ja, met een leger aan andere pelgrims!) en in de zomer samen met Suzanne.

Ik ga in oktober samen met vijf andere pelgrims de Camino de Madrid lopen. Ik ken ze via het Jacobs Genootschap en had van één van hen gehoord dat ze deze route gaan lopen. Ik ben zo brutaal geweest om te vragen of ik aan mocht haken, ik hoop dat ze er geen spijt van krijgen, ik zal me goed gedragen. 😉

Hierboven een afbeelding van de route van de site van Gronze.com, waar alle Spaanse Camino’s op staan. Op mijn telefoontje wordt de Spaanse tekst automatisch vertaald naar krom Nederlands, dat levert steeds amusante zinnen op. Tot mijn verrassing zag ik dat we er het hoogste punt van alle Camino’s bereiken. Geschrokken heb ik de route gecheckt, op dag vier bereiken we die hoogte, maar is de klim slechts 600 meter. De klim over de Pyreneeën op de eerste dag van de Camino de Francés komt inderdaad niet hoger dan 1400 meter, alleen moet je daar in één dag 1200 meter klimmen en dat was best zwaar!

Iedereen die mijn eerdere blogs heeft gevolgd weet dat ik elke keer wéér iets te emmeren heb over poncho’s, ik zal jullie de discussies besparen maar wil wel even delen dat ik deze keer de methode van Simone ga volgen. Ik ben vanmorgen heerlijk wezen funshoppen en kocht bij de Action twee poncho’s voor respectievelijk 39 en 59 cent! Samen met mijn jas, mijn regenbroek en de rugzakhoes ga ik het dit najaar in Spanje zó eens proberen! En… het geeft weer ruimte in mijn rugzak ook!

Op 3 oktober vliegen we naar Madrid en op de zesde gaan we lopen!

Oh what a night!

Wat ik ’s nachts allemaal niet meemaak! Er gaat geen nacht voorbij zonder dromen waarin ik in veelal spannende en angstige situaties terechtkom terwijl manlief rustig naast me ligt te snurken. Nu de Camino steeds dichter bijkomt was dat blijkbaar aanleiding voor een droom met een panieksituatie: aangekomen in Spanje bleek ik van alles niet bij me te hebben. Ik had in mijn droom de rugzak ruim van tevoren ingepakt, zodat ik me daar niet druk over hoefde te maken en ik zó kon vertrekken, maar ik had er niet aan gedacht dat ik een paar essentiële zaken op het laatst nog toe moest voegen! Zo bleek dat ik zonder mijn geld, mijn bankpasje, mijn telefoontje en (oh gruwel!) mijn stokken in Madrid stond! Ik probeerde allerlei oplossingen te verzinnen voor deze onmogelijke situatie: op de pof met een mede pelgrim meereizen, het thuisfront een spoedpakketje laten verzenden naar een herberg, maar voordat ik eruit was werd ik wakker. Het enige prettige na een angstige droom is het geruststellende besef dat het allemaal niet waar blijkt te zijn. Ik zal nauwgezet mijn paklijstje volgen om deze situatie te voorkomen!

De training voor deze Camino bestond niet uit rustgevende lange wandelingen door de natuur maar uit noeste en zware lichamelijke arbeid in onze tuin die deze zomer op de schop ging. Er kwam een nieuwe vlonder (waarvoor dikke palen twee en een halve meter de grond in moesten worden geslagen), de oude vlonder moest gesloopt en afgevoerd, we kruiden circa tien aanhangwagens leeg met aarde, puin en mijnsteen, er werden paden verlegd, borders gevuld, gras gezaaid en takken gehakseld in een streven om klaar te zijn voordat ik vertrek. Ik hoop dat deze inspanningen mijn conditie voldoende op peil hebben gebracht (en niet teveel hebben uitgeput!) om een paar weken te lopen.

Hierboven een foto van de gekte bij het pelgrimsbureau in Santiago. Het is er deze dagen blijkbaar zó druk dat pelgrims er uren moeten wachten om een compostela in handen te krijgen! Er is nu een nieuw systeem met nummertjestrekken en een verwachte wachttijd om het werkbaar te houden! Onze Camino eindigt niet in Santiago, dus op deze malligheid hoeven we ons niet voor te bereiden.

Terwijl hier de blaadjes en de kastanjes van de bomen beginnen te vallen, de regen tegen de ramen zwiept en de cv nu en dan aanslaat blijkt het in Madrid nog stralend mooi weer te zijn met zomerse temperaturen: zonnebrand mee!

De dag voor vertrek

Vanmorgen dacht ik, na het inpakken van mijn rugzak even on line in te checken, maar …. het lukte niet! Ik kreeg een melding dat de naam niet bij de incheckcode klopte, dus probeerde ik het met hoofdletters, met mijn voornaam erbij, niets mocht baten en het informatie-nummer gaf geen soelaas. Ik zorgde voor onrust in de groeps-app en kwam er bij een ander helpdesk nummer uiteindelijk achter dat het ticket op de naam Johanna bleek te staan in plaats van Boter. Zou ik nu echt zélf zo simpel zijn geweest dat ik bij ‘surname’ mijn voornaam heb ingetoetst of is er iets anders mis gegaan!? Nu maar hopen dat er morgen niet een bijdehante grondstewardess bij de gate staat die ziet dat de naam op mijn ticket niet klopt met mijn paspoort…. 😖

De laatste dag voor vertrek was best hectisch. We hadden ons een paar doelen gesteld in de tuin en die hebben we gehaald. Vandaag nog één dag in overall en modderige laarzen in de tuin tussen de buien door aan het sjouwen geweest met kruiwagens tuinaarde en mijnsplit; aan het eind van de dag was het laatste pad gelegd, een stuk grond gevuld met aarde, het gras ingezaaid en de oude brug gesloopt en weggesjouwd.

En nu….. de wekker op 05.00 uur en gáán!

Madrid I

Ik werd vanmorgen tegen zessen door Marcel op Schiphol afgeleverd en kwam zonder enig probleem door de controles. Ik ontmoette bij de gate het echtpaar Cees en Lidwien (die al eerder in een recent in druk verschenen Caminoboek figureerden) en Cecilia. Tijdens de vlucht heb ik nog heerlijk gedommeld.

vlnr die kop van mij, Cecilia, Cees en Lidwien.

Ons hotel ligt in het museum kwartier vlakbij het Prado en het museum Reina Sofia en een half uurtje lopen van de Plaza Mayor en het Koninklijk Paleis.

We wilden ons eerste stempel halen in de Santiagokerk. Ik ben zelf niet zo handig in navigeren met de apps van Google Maps en Maps.me (ben ik nu het pijltje of de stip op het scherm en welke kant loop ik nu op?), maar het bleek in groepsverband nog véél ingewikkelder dan in mijn eentje. Ik was te laat met het nemen van een hilarische foto van drie vertwijfelde pelgrims in de weer met hun schermpjes, maar…. we hebben uiteindelijk het kerkje gevonden en… het was gesloten! Ik heb met manlief op reis steeds vruchteloze discussies over het gebruik van TomTom en telefoontjes bij het vinden van de weg; hij geeft de voorkeur aan de oude vertrouwde wegenkaart en stadsplattegrond en heeft daarmee misschien niet altijd ongelijk.

We passeerden een oud metalen marktgebouw en verwachtten daarbinnen een drukte met hoogopgetast groente en fruit, varkenskoppen en stinkende vis; het bleek echter een soort enorme tapas markt waar in allerlei tentjes de heerlijkste en prachtig gekleurde hapjes werden verkocht en mensen die met een wijntje of een biertje aten.

Ik bezocht met Cecilia het Prado voor een eerste rondgang, tussen 18.00 en 20.00 uur was dit gratis (en we blíjven Hollanders!), we waren niet de enigen! Er stond een lachwekkend lange rij van wel 200(?) meter, daar was de rij voor het pelgrimsbureau in Santiago een lachertje bij!

Ik zal en kan jullie niet vervelen met een reportage van de schilderijen die we zagen, want ik werd na deze twee Adam en Eva’s vriendelijk op mijn schouder getikt dat er niet gefotografeerd mocht worden.

Na een broodje heerlijke Spaanse ham en een biertje nu moe maar voldaan naar bed!

Madrid II

De morgen begon met een wandeling door het Retiropark. Het was fris, maar met een veelbelovende, helblauwe lucht. Het park was prachtig met (zoals te verwachten) bomen en brede wandelpaden, maar ook gekmakende hoeveelheden geometrisch aangelegde heggetjes (denk aan die tuinman!), fonteinen, een vijver met bootjesverhuur, schaduwrijke terrassen en natuurlijk een oase van rust, zoals het hoort in een grootsteeds park.

Ik kan jullie nog vóór we onze wandeltocht zijn begonnen tracteren op de obligate lange-schaduw-foto. In het museum Reina Sofia (moderne kunst) zag ik dit schilderij: La sombra del caminante (de schaduw van de wandelaarster)!

Ik maakte een heerlijke rondgang met uitleg door de audioguide en bij het grote Picasso-doek Guernica ook door Cees die een kunstopleiding met kunsthistorie heeft gevolgd en dus heel wat vertellen kan.

De middag brachten we door met een stadswandeling, een bezoek aan de paleistuinen en de kathedraal.

Na een tweede rondgang door het Prado was de avond al gevallen.

En nu rust!

Madrid III

Vandaag de laatste dag in Madrid.

We stapten na het ontbijt monter op het treinstation af om naar Toledo af te reizen: toen bleken de twee ochtendtreinen al helemaal volgeboekt! Ze werken hier met vooraf gereserveerde zitplaatsen.

Ik bracht een paar heerlijke uurtjes door in de Botanische tuinen, ook wel even fijn om rustig alleen te zijn in deze volgeplempte dagen.

Er is in deze dagen al een druk ‘Tikkie’-verkeer ontstaan. Het is altijd ingewikkeld om gezamenlijk af te rekenen op een terras en dan allemaal muntjes op te diepen uit de portemonnee of om vier kaartjes te kopen voor de trein en het apart te willen betalen. Nu betaalt er één en met een Tikkie als ‘lik op stuk’ beleid is het steeds snel geregeld.

En toen…..Toledo! Wat een prachtig stadje! Maar alles zó perfect gerestaureerd en onderhouden dat het er haast ‘niet echt’ uit ziet, een soort openluchtmuseum én een drukke dagattractie met kriskras straatjes, pleintjes en terrassen vól toeristen, net als in een stadje als Carcassonne in Zuid Frankrijk. We willen allemaal hetzelfde bekijken maar verpesten het met zijn allen voor elkáár. Ik heb de roman Grand Hotel Europa van Ilja Pfeijffer op mijn e-book nog niet gelezen, tóch maar eens doen!

We deden enorm veel indrukken op en genoten van al het moois, maar zijn er nu ook écht aan toe om de stad te verlaten en morgen te gaan wandelen (hoewel we deze dagen al heel wat meters gemaakt hebben!)

Vamos! Dag 1: naar Tres Cantos, 23.3 km.

Ik had een nacht als die van een klein meisje voor haar verjaardag, om de paar uur werd ik verwachtingsvol wakker en was het nog stééds geen tijd om op te staan.

Om half acht was het nog donker buiten, op de foto zie je Lidwien verwachtingsvol naar binnen kijken bij een nog gesloten restaurantje. Uiteindelijk opende een bakkertje de deuren en startten we de dag met een ontbijtje.

De eerste anderhalf uur navigeerden we op de digitale routebeschrijving, daarna begonnen de gele pijlen.

Terwijl wij de eerste 10 km van de route liepen, vlogen Simone (l) en Marja (r) van Schiphol naar Spanje om zich na een metrorit naar een station net buiten de stad bij ons te voegen, een vreemd idee, zo’n verschillende aanloop!

En wie had gedacht dat onze eerste koffiestop bij een Mac Donald’s aan de snelweg zou zijn? (héérlijke koffie trouwens!)

En toen verlieten we de stad en de buitenwijken van Madrid en lag een droog, zanderig Spanje uitgestrekt voor ons met in de verte de bergen waar we op dag vier overheen moeten klimmen, prachtig!

Terwijl bij jullie de grauwe, natte en koude herfst zijn intrede heeft gedaan is het hier nog volop zonnig en warm. Zo buiten de beschutting van bomen en gebouwen was het zelfs heet met voortdurend de brandende zon in onze nek.

Nu is het hele gezelschap compleet en zijn we met zijn zessen. Bovenstaande foto is de censuur doorgekomen om in het openbaar op mijn blog te mogen verschijnen.

Ik moet mijn hele routine van tien eerdere Camino’s omgooien. In dit gezelschap is het gebruikelijk om na aankomst in de middag voor vieren de warme maaltijd als lunch te gebruiken, terwijl ik met Suus (of alleen) gewend was ’s avonds warm te eten in een restaurant of zelf te koken. We kwamen vandaag pas laat aan en gingen om vier uur aan tafel op een terras nabij ons hotel. Omdat het zondag was zaten hele families gezellig te eten, zodat het lang duurde en we tot half zeven(!) aan tafel zaten, supergezellig. We kregen héérlijk eten, ijskoud bier en verrukkelijke Rioja. Na een heerlijke douche nu een lange nacht, want morgen wacht er een pittige route!

De dorre vlakte der woestijnen🎵🎶🎵 Dag 2: naar Manzanares Real, 25.3 km

Wat een heerlijk hostel was dat vannacht vergeleken bij het schrale hotel drie hoog achter (niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk!) in Madrid, alles lekker schoon en strak.

De etappe was in tweeën verdeeld door een stadje na 10 km lopen waar we wat konden eten en drinken, de rest van de dag zagen we geen levende ziel en liepen we door de dorre vlakte der woestijnen.

De route ging negen maal over een meanderend riviertje, de bedding helemaal droog aan het eind van het seizoen.

Terugkijkend zagen we nog steeds de skyline van Madrid, een paar torenflats (oa KPMG) en de twee scheefstaande gebouwen van (een bijna omvallende?) Bancia Real.

De route was prachtig, droog en doodstil en ging over stoffige zandwegen en rotsige paden, we stegen 300 meter.

Het was heet, ik geloof dat reptielen en insecten steeds actiever worden als ze door de zon verhit worden, dat gaat voor de mens niet op, niet voor mij tenminste. Ik liep steeds langzamer en met minder grote passen. Ik kon me na uren door de eenzame droogte steeds beter voorstellen hoe een reiziger in de woestijn zich voelt, geleidelijk aan zwalkend en ijlend door de oneindige droge ruimte eindigend in een delier. Mijn kaalgeschoren nekkie brandde in de zon, ik hoop dat de achtergebleven krulletjes bovenop me voldoende hebben beschermd tegen een zonnesteek, want ik was de enige zonder petje!

We werden in het stadje Manzanares Real door Ray en Rosa van de albergue La Encomienda opgehaald en kregen onderdak in het pelgrimshuisje waar voor ons twee extra bedden naast de twee stapelbedden waren gezet.

Tot onze verrassing stond er een fles koude Cava voor ons klaar, daar hadden Ria Meinema en Ton Janssen (Nederlandse hospitalero’s op de Camino Primitivo) voor gezorgd, ze wisten dat we hier kwamen overnachten.

Straks zorgen Ray en Rosa voor ons avondeten.

De eerste aanloop omhoog. Dag 3: naar Cercedilla, 20.4 km

Gisteravond waren we te gast in huis bij Ray en Rosa. Er was heerlijk vegetarisch voor ons gekookt met ingelegde paprika’s en tomatenprut uit eigen tuin, gemengde salade met eitjes van hun eigen kippen, een groentetaart en yoghurt met zelfgemaakte jam, heerlijk allemaal.

Vanmorgen zagen we vanaf de ontbijttafel een spectaculaire zonsopkomst boven het (nog maar halfgevulde) stuwmeer.

En toen weer op stap in de frisse morgen, dat geeft zo’n heerlijk ‘de paden op de lanen in’-gevoel, lekker de rugzak om en de wijde wereld in, op naar het onbekende.

De route vandaag was wat korter dan de eerdere twee dagen, we kwamen in wat bergachtiger gebied; we klommen over de hele dag weer 400 meter hoger naar 1200 meter, waarbij er wat pittige stukken waren, de opmaat naar morgen als het écht klimmen wordt!

Ik heb vandaag mijn eerste ervaring met een Podcast opgedaan! Cecilia vertelde dat zij ze onderweg luistert en raadde me de app Podnl aan en de podcast Bob, waarvan ik vandaag deel 1 heb geluisterd. Het gaat over de reconstructie van het leven van een dementerende bejaarde Vlaamse dame met een verborgen verleden, plezierig om naar te luisteren. Maar hoe kom ik aan leuke programma’s, ik sta open voor suggesties!

De route kreeg vandaag op kleine stukjes enige beschutting voor de zon onder de bomen in een dennenbos. Jullie zullen je in herfstig Nederland misschien moeilijk kunnen voorstellen wat een verademing dat was. 😉

Ik heb een ingewikkelde relatie met mijn veldfles, ik ben namelijk als de dood voor een lége fles, ik wil altijd wat water in reserve hebben voor als ik écht dreig om te komen van de dorst. Daardoor drink ik veelal te weinig, ik zet de fles pas aan de mond als ik ook zéker weet dat ik hem op korte termijn kan vullen. Ik merkte aan de geringe urineproductie dat ik te zuinig ben zodat ik nu vóór vertrek, na aankomst en voor het slapen de nodige glazen water extra om het vochttekort aan te vullen.

We arriveerden vandaag om 15.00 uur in het plaatsje waar we overnachten. In de regel sluiten de restaurants in Spanje om half vier hun keuken voor de siësta om pas na achten weer open te gaan. Ons gezelschap wil ’s middags vóór sluitingtijd het menu del dia gebruiken, zodat ik om half vijf na een drie gangen menu van gazpacho, paella, chocoladetaart en de nodige glazen wijn met een volle buik de laatste kilometer naar het hostel liep.

We zijn nu aan het uitvogelen hoe we de komende twee dagen indelen om de klim en de afstand van de volgende etappe haalbaar te maken.

Over de Romeinse weg naar de top. Dag 4: naar La Granja de San Ildefonso, 25.6 km

Vandaag doe ik verslag van onze heroïsche tocht naar het hoogste punt (1794 m) van deze (en tevens alle Spaanse) Camino’s. De beklimming was 600 meter in de eerste 8 km van de dag. De eerste vier km klommen we geleidelijk aan op een makkelijk begaanbaar pad. Toen we in de gaten kregen dat we verder zouden lopen over de oude Romeinse weg dachten we: wat die paard en wagens twee duizend jaar geleden konden, kunnen wíj ook. We bleken het toch wat onderschat te hebben,want vanaf dat punt werd het nog een helse tocht naar boven. Die Romeinse weg was niet meer zo mooi vlak als hij vroeger zal zijn geweest, het werd een klim alsof we tegen de drooggevallen bedding van een bergbeek op klommen! In plaats van helse hitte in de zon was er nu een snijdend koude wind en op de top aangekomen waaiden er flarden mist voorbij. Maar, we did it!

Na de klim was er een heerlijke geleidelijke daling door de naaldbossen. Pas na 21.8 km kwamen we in het eerste plaatsje, zodat we het de hele dag zonder koffie moesten doen, het liep inmiddels tegen drieën, zodat we daar neerstreken voor de drie gangen lunch, waarna nog een uur wandelen naar ons eindpunt restte.

De dames lopen alle vijf met een 35 literrugzak, het is grappig om te horen hoe ieder zijn keuzes maakt om het gewicht beperkt te houden. Zo eet de één het liefst haar banaan op om die maar niet te hoeven dragen, de ander weegt alles tot en met het ondergoed, de volgende neemt mini poppen-wasknijpertjes mee in plaats van gewone, zitten er rijstwafels in plaats van brood in de bagage en blijft de zonnebril thuis! Ik kwam tot de ontdekking dat mijn rugzak leeg al 500 gram meer weegt dan die van Lidwien! Ik ben inmiddels al wel weer gewend aan de rugzak achterop en een litertje water meer of minder valt eigenlijk best mee.

Ik wil jullie wel laten geloven dat het hier nog volop zomer is, maar ook hier is de herfst toch echt begonnen. We hoorden op het nieuws dat de huidige hoge temperaturen hier uitzonderlijk zijn.

We hebben in de groep dagelijks de weerkerende discussie over de gelopen afstand, want wíe heeft gelijk: de Gronze informatie (die ik in mijn blog hanteer, meestal de laagste), de stappenteller van Simone of de GPS gestuurde meting op het horloge van Cees? Vorig jaar hadden we die onenigheid ook steeds onderweg met zeven personen op de Camino Portugues!

Puur genieten in Segovia. Dag 5: naar Segovia, 14 km

Inmiddels hebben we een vast patroon gevormd in het ochtendritueel, om zeven uur op, om half acht op zoek naar een geopend barretje voor het ontbijt en tussen acht en half negen in de benen.

Mijn reisgenoten hebben me wat meer wegwijs gemaakt in Maps.me, dat is een navigatie app waar je de Camino in kunt downloaden. Ik had nu een speld (markering) gezet op het hotel in Segovia en een wandelroute gemaakt via de rivier, zodat we niet voortdurend de Camino langs de weg zouden hoeven volgen. Cees, Lidwien en ik kozen voor deze alternatieve wandeling naar Segovia.

Het was vandaag een korte route van 13 km, zodat ik om 11 uur de stad inwandelde en al gauw onder de bogen van het Romeinse aquaduct kwam te staan. Prachtig in tact en behoorlijk indrukwekkend, ik maakte bizar veel foto’s, waarvan hierboven een impressie.

Ook de gotische kathedraal was groots en mét klooster en een geweldige kloostergang.

We hebben tot heden nog niet één dag onze slaapzak uitgerold in een albergue! Voor vandaag hadden we zelfs heel decadent drie tweepersoonskamers geboekt in een Spa hotel in het hartje van de oude stad, om de hoek bij de kathedraal! Bij gebrek aan badkleding konden we er helaas geen gebruik van maken! Maar een heerlijke kamer, grote dikke handdoeken en twéé stopcontacten d man!

We genoten van een heerlijk menu op een terras aan een pleintje en splitsten de groep nadien op, ik liep met Cecilia naar de Alcazar en een klooster buiten de stad.

De groep functioneert best goed, wel verschillende persoonlijkheden, maar allemaal met liefde voor het pelgrimeren en voor Spanje, dat verbindt. Er is hier en daar wat geldingsdrang, eigenwijzigheid (bij meerdere, maar dat is mij ook niet vreemd), er zijn dominante trekjes, er is verbinding en vergoelijking en een dosis nuchterheid. We zitten niet de hele dag op elkaars lip, we lopen soms te kletsen in een groepje, dan weer alleen, al of niet met oortjes in, maar we zijn in de pauzes bij elkaar, precies goed!

De groepsdynamiek rond het maken van keuzes is ook best okay. Kijken of dat vanavond ook weer soepeltjes gaat als we zo nog wat gaan drinken. 😉


De kale vlakte. Dag 6: naar Santa Maria la Real de Nieva, 22 km

Als ik ’s morgens mijn toilet maak verricht ik ook wat magische handelingen, zoals het inmasseren van mijn schoongewassen en uitgeruste teentjes met Gehwohl voetcreme om blaartjes te voorkomen. Ik weet niet of het wat doet, maar ik heb angst voor blaren gekregen nadat ik er op de laatste Camino (voor het eerst!) mee te maken kreeg.

We verlieten al vroeg het hotel en liepen naar het busstation. De eerstvolgende overnachtingsmogelijkheid was na 33.3 km, we waren het erover eens dat we geen uitputtende prestatietocht gingen maken, dus namen een stukje voorsprong met de bus.

En toen begon de vlakte, de grote lege vlakte, de grote lege dorre vlakte. We zitten nu op de Meseta, de hoogvlakte die we kennen van de Camino Francés. Ik herinner me van de eerste Camino met Suus regen, regen en een snijdend koude wind op de meseta, Suus droeg sokken over haar verkleumde handen! Nu floot de warme wind me in de oren.

In de zomer moet het er hier prachtig uitzien met grasland en wuivende korenvelden, nu zagen we voornamelijk dorre stoppelvelden, geploegd en ongeploegd land in een vlakke en soms glooiende oneindigheid, met een schroeiende zon in onze nek.

De eerdere dagen kwamen we door forensenplaatsjes van Madrid met keurige nieuwbouwwijken, nu werden het kleine oude grotendeels verlaten dorpjes zonder enig teken van leven, laat staan een barretje met terras, zodat we blij waren met de vanmorgen ingeslagen boccadillos! De eindeloze graanvelden worden niet meer beheerd en verzorgd door kleine boerenbedrijven maar door grootschalige organisaties die met reusachtige combines de velden in een mum ommaaien en oogsten. Vaarwel kleinschalige bedrijvigheid.

Als een fata morgana dook in de loop van de middag aan de horizon het stadje Santa Maria de la Real de Nieva op, onze eindbestemming.

We zijn de laatste dagen pas één andere pelgrim tegengekomen, een vrouwelijke landgenote, zij liep tot Segovia. Gelukkig kwamen we zonder concurrentie van andere pelgrims aan in de lokale albergue, deze heeft slechts drie stapelbedden en we konden vooraf niet reserveren; nu liggen we gezellig in een knusse albergue met zijn zessen!

Ik ben inmiddels al wel gewend aan die late warme middag lunch. Na aankomst rond drie uur werden we gastvrij onthaald in het lokale restaurant en aten we samen van grote salades en een schaal vers geroosterd vlees met brood.
We bekeken de kloostergang bij het lokale kerkje en nadien was er tijd voor douche, wasje, beetje luieren en het blogje schrijven….

…. en een bezoekje aan de lokale bar! 😉

Ploegen door het mulle zand. Dag 7: naar Coca, 22.2 km

We waren alle zes ongewoon moe na de tocht van gister, door de warmte, de onafzienbaar lange wegen, te korte pauzes? Maar vanmorgen fris weer op!

Ik vergat nog te delen dat ik gisteren, vooruit lopend voor de anderen, onder een groepje bomen een manfiguur met zijn broek op zijn schoenen gehurkt zag zitten. Ik wachtte even op versterking voordat ik verder liep. De oude tandeloze man kwam met een mysterieuze zak over zijn schouder gezwaaid onder de bomen vandaan op ons toelopen (inmiddels weer decent gekleed) en begon druk te praten en te gebaren. Even later bleek waarom, hij wees ons op een wespennest naast de weg en achteraf zaten er in die geheimzinnige zak bijeengezochte dennenappels voor in zijn haard ! Het wás helemaal geen engerd!

De bar zou vanmorgen pas laat open gaan, dus kochten we gisteren bij de buurtsuper yoghurt en bananen en ontbeten we op straat vóór de albergue in het licht van de straatlantaarn. Met de oploskoffie van Lidwien erbij een echt ontbijt!

Gisteravond voelden we, zoals mijn schoonmoeder dat zegt al ‘werking in de lucht’ en inderdaad stonden er vanmorgen geen sterren aan de donkere hemel en begon er bij vertrek een beetje te miezeren. Ik kon kiezen welke poncho ik aan zou trekken: de dunne goedkope of de nóg dunnere nóg goedkopere; de keuze viel op de laatste. In de twee uurtjes dat ik hem droeg bleef ik aardig droog, werd ik niet te warm, maar had de wind hem wel langs één zijde volledig stuk gescheurd!

De uitdaging zat hem vandaag niet in het hoogteprofiel of de afstand maar in de bodem. We liepen hele stukken door dennenbos met paden van mul en droog zand, zoals bij ons in de duinen en op het strand, doodvermoeiend!

We hadden ons al afgevraagd of al dat bos een functie had toen we zagen dat er bakjes aan hingen om hars op te vangen, bestaat dat nog? Wordt de gom tegenwoordig niet gewoon in een fabriek gemaakt? Het deed me denken aan heel vroeger toen Marcel en ik in Maleisië door een local meegenomen werden naar een rubberplantage, waar hij ons liet zien hoe je met een speciaal mes een sliert van de bast weg kon snijden, waarna de witte latex in een kommetje (gemaakt van een halve kokosnoot) drupte. Marcel kreeg zo’n mes mee, dat kon toen nog gewoon mee door de douane in onze rugzak.

Wat een zielig gezicht vond ik dat toen al, die verwonde bomen. De mens pakt wat hij pakken kan uit de natuur.

Het landschap deed denken aan de Hooge Veluwe of de zandverstuiving bij Kootwijk.

Pas na 12 km kwamen we in een dorpje een bar tegen voor een koffie-brake en kon ik het zand uit mijn schoenen strooien. We kwamen tussen de dorpjes geen levende ziel tegen, zo heerlijk en rustig!

Bij aankomst bij de albergue was er geen hospitalero. We verschaften onszelf toegang met de sleutel die in het elektriciteitkastje naast de deur lag en namen deze voormalige leraarwoning in gebruik. Dat bleek niét de bedoeling! Toen later de hospitalera kwam, en dame van middelbareleeftijd in een wijde bloemetjesjurk en op rode pantoffels, kregen we er flink van langs! We hadden háár moeten bellen, dan had zíj ons binnen gelaten! Foei!

Het weer klaarde in de loop vandaag weer op en toen we gingen eten scheen de zon weer. Het is hier een nationale feestdag, zodat hele families gezellig aan de maaltijd zaten.

Het is hier één grote vakantie, we genieten!

Vreselijke vliegen! Dag 8: naar Alcazarén, 24 km

En wéér waren we de enige in de albergue! Zes perigrinos verdeeld over drie kamers, luxe hoor!Gisteravond bezochten we de kerk. We hebben in ons gezelschap drie dames die zingen in een koor. In de stille kerk klonken de stemmen van Lidwien en Simone heel mooi, nog even oefenen op de samenzang.We namen ook nog even een kijkje bij het enorme kasteel dat hier staat uit de 15e eeuw, wat een kolossaal gebouw!Vanmorgen was de bar wél open, maar er was nog geen brood voor een ontbijt! We moesten ons tevreden stellen met cakejes en koffie in de hoop dat we in het enige plaatsje dat we vandaag zouden passeren (na 7 km) een ontbijtje zouden kunnen scoren. Helaas was ook dáár de bakker nog niet langs geweest! De caféhouder dook de keuken in om even later met zes omeletten tevoorschijn te komen, waren we tóch nog gelukkig!We vertrokken nét voor achten, het was nog donker. We beklommen een helling en hadden een prachtig zicht op het silhouet van het stadje en de opkomende zon.Deze Camino is veel kleinschaliger dan alle andere Camino’s die ik tot nu toe liep. Je komt geen kip tegen en loopt zelden langs een verkeersweg, voortdurend in de vrije ruimte. Er is weliswaar weinig ongerepte natuur, want het meeste land wordt gebruikt voor landbouw; er is in dit jaargetijde echter helemaal geen bedrijvigheid zichtbaar.We zagen wel dit soort enorme apparatuur, voor besproeiing met water? of bestrijdingsmiddelen?Opnieuw liepen we veel door sparrenbos, nu zonder verwondingen in de bast van de bomen! We kwamen tot de conclusie dat we de tussenstop bij een barretje wel misten in het tweede deel van 17 km; even in de berm rusten met een slok water uit de veldfles voldoet niet als échte pauze.

We werden vandaag voortdurend geplaagd door bemoeizuchtige vliegen! Tijdens het lopen, maar vooral zodra je even stil zat! Tijdens een kampeervakantie met de nog jonge kinderen hadden we dat een keer met steekvliegen, dat was helemáál afschuwelijk, zodra je stilstond sloegen ze toe! Als platteland bewoner tussen de veebedrijven ben ik héél wat gewend, maar dit was écht niet fijn. Brr, dat voortdurende gekriebel overal!De meeste kerktorens hebben ooievaarsnesten, de bewoners zijn waarschijnlijk naar Noord Afrika vertrokken om te overwinteren; in het voorjaar zijn ze wél bewoond door gelukkige gezinnetjes, zoals ik bij eerdere Camino’s zag.Tegen drieën doemde het plaatsje op aan de einder en installeerden we ons in de lokale herberg en bezetten er zes van de acht bedden. Deze keer kozen we ervoor om eerst lekker te douchen en uit te rusten en pas vanavond te gaan eten.Marja gaf me een tip voor de was: sokken altijd ophangen met een knijper aan de teen, als die dan niet helemáál droog is de volgende morgen dan heb je alleen een vochtige boord en is de voet wél droog!

Dag met een dipje. Dag 9: naar Puente Duero, 24.9 km

Een dag met een dip vandaag en dat begon al ’s morgens vroeg, nare dromen, onrustige slaap en uit mijn ritme met inpakken.

We hadden een geïmproviseerd ontbijt in het te kleine keukentje met oploskoffie en verse croissants, die Cees en Lidwien bij de lokale bakkerij aan de deur hadden gehaald, die was al vanaf vijf uur open!

Ik weet niet waarom het niet wilde vandaag, ik liep gewoon niet lekker. Ik begon de dag zoals de eerdere dagen in mijn wandelrokje en T shirt, vandaag was het daar eigenlijk te koud voor, de lucht werd al snel dreigend en ja hoor: regen! niet zo heftig, maar tóch!

De route ging opnieuw door dennenbos en door wijde vlaktes met zand- en grind paden, beetje saai wel. De wind loeide om ons heen, ons uit balans blazend.

De eerste pauze kwam pas na 16 km! Ik kwam niet op gang en liep binnen de kortste keren helemaal achteraan, het lukte ook niet om te versnellen. Als ik alléén een Camino loop, voel ik me niet angstig als ik in de middle of nowhere loop, vandaag achteraan lopend in de groep overviel me dat wél, dat was eerder deze tocht óók al eens. Vreemde gewaarwording, het gevoel dat er iemand achter me loopt die me kwaad kan doen. Brrr.

Ik had pijn aan de zijkant van mijn rechter heup met het gevoel alsof ik er door ging zakken, nooit eerder gevoeld. En dan dat strompelen door dat mulle zand met telkens van dat kattengrit in mijn schoenen zonder een droge plek om te gaan zitten om mijn schoenen leeg te schudden. 😖

In de pauze vertelde Simone over het boek dat ze leest, over leven in het moment en niet tobben over wat is geweest en wat nog komen gaat. Het hielp me niet, denkend in het moment voelde ik mijn pijn, ergerde ik me aan het geploeter door zand en grind, voelde ik de steentjes in mijn schoen, zag ik de saaie asfaltweg waar we langs liepen, voelde ik de regen en de kou, voelde ik me wat somber en alleen…….

Om tegen drieën bereikten we de albergue, een houten tuinhuis met een huiskamer, een keuken en twee slaapkamers. Er is nu ook een Chileense vrouw, zij is vandaag gestart nadat ze vorig jaar de eerste helft liep.

Hierboven zie je wat we al gelopen hebben vanaf Madrid, we eindigen niet in Sahagun (waar de aansluiting is op de Camino Francés) maar lopen nog een paar etappes door naar het westen naar Léon.

De weersverwachting voor de volgende dagen is niet zó vrolijk, veel kouder (20 graden lager dan de laatste dagen!) en aanhoudend kans op regen. En maar afwachten of van binnen het zonnetje weer gaat schijnen!

Kerk met knekels 💀☠💀Dag 10: naar Peñoflor de Hornija, 27.4 km

Bedankt voor jullie lieve berichtjes!

Gistermiddag ben ik om vier uur na de maaltijd en de douche in nachtpon, flubberbroek én met mijn sokken aan in mijn slaapzakje gaan liggen dommelen met een muziekje aan. Cecilia kwam me vertroetelen met een kop thee en biscuitjes en een lief praatje; ik ging niet mee naar het café, maar las het Volkskrant Magazin en ging vroeg slapen. En vanmorgen was ik er weer helemaal!

Vanmorgen maakte de hospitalero een eenvoudig ontbijtje van geroosterd brood, jam en koffie met melk in het kleine keukentje.

Tot nú toe liep ik alle dagen om acht uur de deur uit in wandelrokje met blote benen en een T shirt, maar de temperatuur is plotseling sterk gedaald. Een paar dagen terug was het ’s middags nog 33 graden, nu was de verwachte maximale temperatuur 16 graden. Vanmorgen droeg ik én mijn wandelbroek én mijn jas én mijn sjaal én mijn handschoentjes, als ik mijn hoofdband had meegenomen dan had ik die over mijn oren gedragen!

De afstand van vandaag was pittig, maar wel verdeeld in vier etappes door de drie stadjes die we onderweg zouden passeren. De psychologie van het lopen is dan heel anders, als je weet dat er na 7 à 8 km weer even een rust-, eet- en/of drinkmoment is dan loop je veel relaxter.

De drie stadjes hadden allemaal iets bijzonders. Zo liepen we vandaag het ene stadje uit over een Romeinse brug die al snel in grootte werd overtroffen door de enorme Romeinse brug met 18 bogen bij binnenkomst in Simancas, het volgende pittoreske oude stadje met ook nog een grote kerk en een kasteel.

Vandaag liepen we weer een stuk door dennenbos (parallel aan de weg), maar daarna alleen over onverharde wegen door grote open vlaktes. Er waaide voortdurend een koude harde wind van opzij, alsof je loopt uit te waaien op het strand; ik werd dóódmoe van die herrie aan mijn hoofd.

Cees en Lidwien nemen steeds de koppositie in, dan komt Marja meestal als derde en vervolgens Cecilia, Simone en ik in wisselende volgorde als achterhoede. Soms lopen we in wisselende formatie te kletsen, soms in ons eentje al of niet met oortjes in.

In het stadje Wamba bezochten we een bijzonder kerkje met delen in verschillende bouwstijlen: Mozarabisch, Romaans en vroeg Gotisch. We kregen er een stempel in ons pelgrimspaspoort en werden nadien geleid naar (volgens onze informatie)….

…. het grootste ossarium van Spanje!

We vonden weer een onderkomen in een kleine herberg en troffen daar weer de Chileense als enige andere pelgrim.

En nu zitten we bibberend van de kou en in onze dikste kleren in de lokale bar, de radiatoren zijn koud, we rammelen van de honger, er is geen winkeltje en de bar serveert pas een warme hap na negenen, maar dan slapen we al! 😴

Wind en windmolens. Dag 11: naar Medina de Rioseco, 24.3 km

Deze Camino is zó rustig dat er behalve de spaarzame, kleine albergues geen speciale voorzieningen zijn voor pelgrims. We eten in lokale restaurants en stoppen onderweg in een barretje voor een koffie, een broodje of een tortilla. Er zijn hier geen pelgrimsmenu’s maar gewone ‘menu del dias’ die druk besteld en gegeten worden tussen twee en vier ’s middags. We mengen ons dus steeds tussen de Spanjaarden, kijk hoe ze hier zitten te kaarten en domino spelen.

De hele dag stond in het teken van de wind en vooral de windmolens! Gister doken ze in de tweede helft van de dag op, nu kwamen we er steeds dichterbij en liepen we er op een gegeven moment helemaal tussen!

We kwamen in een surrealistisch landschap terecht waar we de molens in verschillende stadia van opbouw zagen. De laatste foto lijkt wel een raket-lanceer-platform!

Onderweg kwamen we een groot terrein tegen met zwarte Iberico varkens. Ik was verrast geen eiken in hun omgeving te zien, want ik herinner me dat ze speciaal eikels eten. Cecilia liet me zien dat er aan de struikvormige bomen wel degelijk eikels groeien! Google leert me dat het om kurkeiken gaat.

De route vandaag ging door twee dorpjes heen, na 10 km een café en in het tweede dorp alleen een gesloten bar waar we ons tevreden stelden met de stoelen op het terras.

We slapen vannacht in een voormalig klooster geleid door Broeders van de eucharistische missie Stem van de Armen.

In het schattige stadje bezochten we de Santiagokerk.


Het kanaal en nog stééds die vlakte. Dag 12: naar Cuenca de Campos, 23.3 km

Gister zong Simone met haar heldere sopraan een prachtig lied in de Santa Maria kerk in Medina de Rioseco, ze zingt al jaren in een koor. Wat moet het heerlijk zijn om zó te kunnen zingen!

Vanmorgen liepen we circa 10 km langs het Canal de Castilla, het werd rond 1800 gegraven en is 207 km lang en functioneerde als trekvaart. Op de Camino Francés loop je er ook een stuk langs. Het was prachtig met de bomen in herfstblad, het zag er haast Hollands uit.

Vanzelfsprekend was het barretje in het eerste gehucht na 12 km gesloten. We hadden ons al bij deze teleurstelling neergelegd toen er een toeterende bakkersauto langs reed, waar we brood en caketjes konden kopen.

Daarna begon onverbiddelijk het lange en oersaaie vervolg van de route en liepen we 11 km over het asfalt door een volledige kale winderige vlakte! Het tweede deel van deze Camino is volledig anders dan het eerste deel en wordt bepaald door de vlakke meseta, daar moet je wel van houden.

De enige begroeiing die we zagen was dood, deze zielige, verdorde zonnebloem geeft de troosteloze sfeer van dit tweede deel van de dag weer (maar had geen enkele invloed op mijn stemming 😉)

Het laatste stukje kwam er een zandweg, in de verte het kerktorentje van het einddoel van de dag….

….. en werden we welkom geheten in de albergue. Geen sterveling op straat, maar tot onze verrassing een flink gevulde comedor in het enige restaurant, waar we ons dagelijkse driegangen dagmenu aten. Als drankje bij de lunch drinken we vino tinto (rode wijn) aangelengd met Casera, een soort 7-up en dan heet het tinto de verano (zomerwijn). Pas in het uurtje vóór bedtijd, als we nog een drankje doen in de lokale bar komt er een biertje op tafel. 🍺🍺

In het restaurant stond op een prominente plek het opgezette lichaam van de hazewindhond Faruq, die de nummer 1 van Spanje is geweest! Beetje morbide, maar je kan maar trots zijn!

Hélemaal Zen! Dag 13: naar Santervás de Campos, 21.6 km

We hebben gisteren tijdens de ‘dagafsluiting’ in de bar het thema Meseta besproken en hoe we die verschillend ervaren; ik kwam tot de conclusie dat ik wat meer op details moest gaan letten (zoals veranderende luchten en wolkenpartijen) en de omgeving meer zonder oordeel moest ervaren. Ik heb me vandaag heel mindful opengesteld en kreeg een prachtige dag! Dat kwam misschien óók doordat de wind zich koest hield, we louter over zanderige/modderige (het heeft geregend) landwegen liepen (en nergens asfalt!), er wat glooiing in het landschap zat én de zon zich af en toe liet zien.

Opeens doemden in de verte de contouren van de bergen in het noorden op (ze zijn op de foto’s nog niet eens te onderscheiden), die zullen we nu steeds dichterbij zien komen.

Ik voelde vandaag de weidsheid om me heen en voelde me er vrij en prettig bij. Toen we vanuit Haarlem in het Groene Hart kwamen wonen miste ik de stad, de bomen en de duinen, terwijl mensen van dáár juist van de weidsheid van de weilanden houden en graag van zich áf willen kijken.

De gedachte aan mijn volwassen kinderen, mijn schatten van kleinkinderen ver weg in het regenwoud en ikzelf daar in die onmetelijke ruimte maakte dat ik me bevoorrecht en dankbaar voel.

En hebben jullie gezien hoe prachtig horizontaal die horizonnen op de foto’s staan? Dat is niet omdat ik zo’n vaste hand van fotograferen heb, maar ik raak al aardig bedreven in het aanpassen en uitsnijden van de plaatjes op mijn Samsung telefoontje!

In de albergue zagen we naast de Chileense een tweede pelgrim, de Spaanse Victor, die in de omgekeerde richting naar Madrid onderweg is. De barman had niet gerekend op zo’n invasie van pelgrims, we kregen soep en nadien sloot hij de bar om inkopen te doen om straks voor ons te kunnen koken!

We hebben voor het eerst sinds dagen weer eens wifi in de albergue, ik ga proberen of ik daar een DWDD mee kan bekijken!

Aansluiting op de Camino Francés. Dag 14: naar Sahagún, 21.2 km

Vannacht regende het op het platte dak waar ik onder lag, het klonk gezellig, net als het getik op het tentzeil vroeger.

Vanmorgen is de Spaanse Victor (op zijn Spaans uitgesproken als Bíctor, wat me doet denken aan het filmpje van Abel met zijn kníptor!) al om víjf uur vertrokken! Hij heeft in totale duisternis zijn spullen ingepakt en is in de donkere nacht verdwenen. Wat bezielt een mens om drie uur vóór het licht wordt in de regen op pad te gaan?

Bij vertrek was er wat discussie over de te volgen route: de Camino route over landwegen met risico van blubber en plassen na d nachtelijke buien of een (kortere route) over asfalt langs de weg. We kozen voor de landweg en hadden al gauw de grootste moeite om overeind te blijven op de spekgladde paden. Binnen de kortste keren hingen er klonten klei aan onze schoenen en voelde het alsof we op plateauzolen liepen. Na een worsteling van een uur bereikten we het eerste dorpje met (raad eens) een gesloten barretje, zodat we in een tochtig bushokje schuilden voor de regen die inmiddels was begonnen en we tooiden ons daar in volledig gevechtstenue met regenbroeken, rugzakhoezen en poncho’s. Wéér was er wat gedoe, verwarring en misverstand over de verdere route, maar het leidde niet tot handgemeen!

We ploeterden verder naar het mini-stadje Grajal de Campos met een enorm kasteel, het prototype van een Playmobil ridderkasteel: vierkant met vier hoektorens.

We liepen naar Sahagún, het eindpunt van de Camino de Madrid. Je kunt hier stoppen óf verder gaan naar Santiago via de Camino de Francés óf via de Camino de Salvador naar Oviedo.

Ik haalde in het Sanctuario de Perigrina een stempel en een certificaat van aankomst in Sahagún.

We checkten in bij een albergue in een voormalig klooster de Santa Cruz, straks een mis en een pelgrimszegen.

We vervolgen onze route nog drie dagen op de Camino Francés tot Léon en die is een stuk drukker belopen dan die vanaf Madrid. Kijk maar naar het schoenenrek! Dát wordt even wennen!

Hééélemaal Herfst! 🍁🍂🍁Dag 15: naar El Burgo Ranero 17.7 km

Gisteravond was er een pelgrimsmis in de kerk van het klooster, waar Cees werd uitgenodigd om een stukje uit de Bijbel voor te lezen, de priester hield een engelstalige preek. De pelgrims werden uitgenodigd naar voren te komen en we kregen allemaal persoonlijk een pelgrimszegen van de priester met een kruisje op ons voorhoofd van een non. Ik vond het niet respectvol om foto’s te maken, maar het zag er heel liefdevol uit.

Vannacht regende het weer en ook toen we vanmorgen het klooster verlieten regende het! Het is haast niet meer voor te stellen dat we twee weken geleden nog zonnebrand smeerden en bang waren voor een zonnesteek! Het eerste uur had ik met name last van koude handen, want wollen handschoentjes in de regen werkt niet. Een half uurtje later siepelde het eerste water in mijn (waterdichte!) Goretex schoenen.

We liepen de hele dag op een lang recht grindpad langs een asfaltweg. Jaren geleden hebben ze daar langs kleine boompjes geplant om de pelgrims tegen de ongenadig hete zon te beschermen. Die bomen worden inmiddels zó groot dat ze ze straks moeten opkronen omdat je er anders niet eens meer onderdoor kunt lopen!

Halverwege de route konden we alle nattigheid uittrekken en opwarmen in een café. We deden ons tegoed aan grote bekers koffie, broodjes en koekjes. Er werd in het café besloten te overnachten in een hostel met normale bedden, linnengoed en verwarming in plaats van in de Spartaanse donativo albergue, watjes!

Bij aankomst in het hostel kwam de eigenaresse meteen bedrijvig op ons af om alle natte jassen en poncho’s uit te hangen. We kregen een stapeltje kranten voor de natte schoenen en het aanbod onze natte/vieze kleren op een hoop te gooien, zodat ze die kon wassen en drogen. Even later lagen we schoongewassen onder een warme douche met droge kleren aan op ons bed een muziekje te luisteren. Dan stellen die paar uurtjes afzien in de ochtend eigenlijk helemaal niks meer voor!

Op het plaatje is goed te zien hoe dat met de Meseta (hoogvlakte) zit: boven Madrid ligt een bergketen waar we overheen geklauterd zijn, dan de hoogvlakte die doorloopt tot net boven de lijn Burgos-Leon, waar de Camino Francés loopt. We lopen in drie dagen naar Léon, daarna gaan Cecilia en Cees nog door naar Santiago, dat stuk heb ik in het voorjaar gelopen.

Nog maar twee dagen te gaan!

Op weg naar het einde. Dag 16: naar Mansilla de las Mulas, 18.9 km

Vandaag begon héél anders dan gister, het was droog en het was helder, als op een mooie winterdag waarop je de schaatsen zou willen onderbinden . We aten eerst de lékkerste tostada van deze hele Camino en stapten al weer snel verder op hetzelfde pad als gister. De regenplassen waren door de dorstige grond op- en weggezogen, zodat we makkelijk over de droge grindpaden liepen.

Je zou denken dat de eentonigheid van dat eindeloos lange pad langs de weg stierlijk vervelend zou zijn, maar gek genoeg heb ik me helemáál niet verveeld vandaag. Ik had heerlijk droge voeten (de kranten en de warme radiator hadden de schoenen helemaal droog gekregen!), warme handen met mijn handschoentjes aan, tintelend koude oren en zichtbare wolkjes adem uit mijn mond. De cadans van mijn stokken en elke tien meter een boom (het moeten er honderden zijn geweest!) brachten me in een heerlijk ritme.

Halverwege had de zon zóveel kracht dat we zelfs op een terrasje konden neerstrijken voor heerlijke koffie, een empenada én een geweldige appeltaart!

We ontdekten dat we niet meer alléén onderweg waren nu we op de Camino Francés zijn, want de albergue die we hadden uitgekozen was al vol! Een private herberg was gesloten maar vermeldde wel een telefoonnummer op de deur. De dame kwam naar ons toe en opende de herberg alsnog voor ons en zo hadden we uiteindelijk 14 stapelbedden voor onszelf!

De kachel is hier uit, maar er zijn voldoende dekens, dus dat móet wel gaan lukken vannacht.

Morgen de laatste dag!

Na 365 km vóór de kathedraal (van Léon deze keer)! Dag 17: naar Léon, 18.5 km

Vanmorgen voor de laatste keer de slaapzak opgerold en ontbeten met tostada, café con leche en zumo de naranje.

Gelukkig hadden we een mooie droge dag voor de afsluitende etappe. Er was aardig wat volk op de been en de route liep een stuk langs de weg, maar er was ook nog een mooi klimmetje met zicht op Léon, wat een grote stad is.

Het binnenlopen van de stad gaf net zo’n gevoel als in Santiago, de kathedraal van Léon was een waardige plek om dit Camino avontuur af te sluiten! We haalden onze laatste stempel en maakten de obligate selfie én groepsfoto.

We genoten van de laatste gezamenlijke lunch in een gezellig restaurant en deden nadien nog wat sightseeing…..

Casa de los Botines van Gaudi en….

Convento de San Marcos.

Na het ontbijt nemen we morgen afscheid van Cees en Cecilia die nog 300 km verder lopen naar Santiago en reizen wij weer huiswaarts.

Adios en tot de volgende keer!